Akşam Güneşi

Poyraz alarmının sesine uyandı. Aslında uyanmak istemiyordu. Allah aşkına pazar pazar nasıl oldu da alarm kurmuştu.
Sonra aklına evleneceği geldi.
Masum bir şekilde gülümsedi.
Başak'ı düşündü.
Güzeller güzeli Başak'ını.
Sonunda, sonsuza dek, birlikte olacaklardı.

Sonunda alarmın sesinden rahatsız olup elini alarma doğru attı.
Ve eli, alarma değil bambaşka bir şeye değdi.
Bir zarfa.

Poyraz hızla silkelendi.Alarmı kapatık titreyen elleriyle zarfı ellerine aldı.
Hayır hayır..
Başak bunu öğrenmiş olamazdı.
Başak onu bırakıp gidemezdi.
Ne olursa olsun.

Elleri hala zarftayken çift kişilik yataktaki diğer tarafa baktı.
Bomboştu.

Başak zaten erkenden kalkar ve gelinlik provasına gider diye düşündü Poyraz.
Yada kendisini öyle teselli etti.

Ve sonunda zarfı çevirip ön yüzünde ki yazıyı okudu

''Canımdan çok sevdiğim adama...''

Poyraz'ın gözlerinden bir damala yaş süzüldü.
Ve kağıdın üzerine düştü.
Mürekkep dağılırken zarfı nazikçe açtı.
Yırtılmasından korkarcasına açtı.
Başak'tan ona kalan son şeymiş gibi açtı zarfı.

Ama kağıdı okumadan önce kağıdın kenarındaki bir kaç kan damlası çekti dikkatini.
Aptal aptal baktı kağıda
Yine elini kesmiş kağıt diye düşündü aptalca.

Sonra belki de hayatını değiştirecek cümleleri okudu yavaşça.

“Kim bekler terk edilmeyi çılgınca aşıkken?
Kim sakin durabilir?
İçindeki önlenemez şiddet arzusunu kim bastırabilir?
Kağıttan elinin kesilmesi mi daha çok acı verir?
Yoksa aldatılmak mı?
Unuttuğun anda sızlayıverir mi kalbin yoksa kağıdın kenarından çizilmişçe?
Seni kendine getirecek sertlikte kahveyi nerden bulursun o an?
Onu mu suçlarsın, kötü şansını mı?
Yoksa büyümek bu mudur?
Her şey aslında yüzyıllardır yazılı duruyodur da orada sen yeni mi görüyosundur?
"Hayır, bu farklıydı" derken aslında farklı olmasını umutsuzca arzu ederken.
Bir yandan da farkına mı varmışsındır aslında herkesin ve bütün ilişkilerin aynı olduğunun?
Delirecek gibi mi hissedersin, ne senin, ne onun özel olmadığını anladığında,
Meleklerin rüzgarı hissedemeyeceğini,
oysa senin acı çektiğini fark ettiğinde
bir adım daha mı atarsın insan olmanın verdiği belirsiz duyguyla?
ve sana;

"Seni hala seviyorum ben.." dediğinde o sevgiye lanet mi edersin? “
Poyraz pişmanlığıyla kafasını eğdi.
Artık kalbi atmayacaktı.